13.12 Wyniki finału Konkursu Ojczyzny Polszczyzny 12 grudnia 2015 r. Pobierz
07.12 Lista finalistów Konkursu Ojczyzny Polszczyzny w szkołach podstawowych Pobierz
Opinie uczniów i nauczycieli o Konkursie Ojczyzny Polszczyzny – edycja 2011/12
wróć do listy artykułów
Artykuł autor: Tadeusz Patrzałek

Opinie uczniów i nauczycieli gimnazjów o Konkursie Ojczyzny Polszczyzny – edycja 2011/12

Po raz pierwszy i pod nową nazwą konkurs został rozegrany na poziomie gimnazjalnym. Opinie zebrano po finale centralnym we Wrocławiu w marcu 2012 roku, w formie ankiet pisemnych. Uzyskano 27 ankiet uczniów i 25 ankiet nauczycieli i opiekunów. Wyniki omawiam w kolejności  punktów zapisanych w obu ankietach.

Uczniowie
  1. W motywacjach udziału w konkursie dominuje chęć sprawdzenia się i porównania z innymi – w szkole, w rejonie, w Polsce. W połączeniu z wyznaniami typu „bo lubię różnego rodzaju konkursy”, nie tylko językowe, te ambicje rywalizacji i wygrywania urastają do najmocniejszej motywacji. Na drugim miejscu jest upodobanie do języka polskiego, w tym do pisania i mówienia (tak!), a na trzecim – pragnienie przeżycia czegoś nowego, wyjścia „w świat”, rozwijania siebie prze kontakty z innymi. To, że gimnazjalista brał już udział w podobnym konkursie w SP ujawniło się trzy razy. Do roli przypadku w udziale przyznał się jeden z uczestników.
  2. Na pytanie, kto szczególnie zachęcił ucznia do udziału w konkursie, bezkonkurencyjni są nauczyciele, szczególnie poloniści, a także wychowawcy. Czasami pojawiają się rodzice, szczególnie matki, a raz siostra. Raz też uczeń wyznaje, że nie potrzebował niczyjej zachęty.   
  3. Najbardziej podobał się etap szkolny konkursu czterem uczniom; z motywacją, że był wśród swoich, że najmniejszy stres, no i że było się tam najlepszym. Etap rejonowy wybrało sześciu uczestników; z motywacją jedną i wspólną – bo najciekawsze były tematy opowiadania ustnego i wypracowania. Etap ogólnopolski wybrało zdecydowanie najwięcej, bo siedemnastu uczestników. Tu motywacje układały się następująco: spotkanie ciekawych ludzi ( w tym panów Miodka i Malinowskiego) i uczestnictwo w kształcących zajęciach (warsztaty i wykłady), poznanie Wrocławia jako pięknego miasta, wzorowa organizacja z luksusowym pobytem w hotelu, sympatyczni opiekunowie i przewodnicy.
  4. Najczęściej uczniowie albo nie proponują żadnych zmian ani w formule, ani w organizacji konkursu. Jednak dość mocno słychać jedno utyskiwanie – na przeładowanie, na za mocno napięty program zajęć, szczególnie w piątek. W związku z tym pojawia się postulat przedłużenia pobytu we Wrocławiu jeszcze o jeden dzień. Marginalnie zgłoszono sprzeczne ze sobą propozycje zwiększenia // zmniejszenia zajęć warsztatowych oraz regulaminowej możliwości korzystania z konspektu podczas opowiadania ustnego.
     
Charakterystyczne cytaty:
  1. „Brałam udział w SP i spodobało mi się to.”; „Aby sprawdzić swoją wiedzę i powiększyć ją.”; „ Bo lubię występować.”; „Uwielbiam pisać.”;  „Uważam, że mam zdolności oratorskie.”
  2. „Zachęciła mnie moja pani wychowawczyni polonistka oraz koleżanki.”; „Nie potrzebowałam szczególnej zachęty.”; „Zachęcali mnie i nauczyciele, i rodzice.”; „Sam się zachęciłem.”
  3. „Z warsztatów dowiedziałam się dużo o sztuce opowiadania i o swoich     możliwościach.”; „Na zawodach rejonowych tematy były zdecydowanie najlepsze.”; „Mogłam przyjechać do cudownego miasta i być na wykładzie prof. Miodka.”; „Etap szkolny był zbyt zwyczajny, natomiast na centralnym nie wszystkie zajęcia trafiły w mój gust.”.
  4. „ Żeby dłużej być we Wrocławiu, żebyśmy mogli więcej zobaczyć i lepiej się poznać.”; „Warsztaty się powielają. Za bardzo napięty program i za krótko we Wrocławiu.”; „Odrobinę więcej czasu wolnego.”; „Wydłużyć przerwy między zajęciami.”; „Zbyt intensywne zajęcia w piątek.”.
     
Komentarz
Rozszerza się na gimnazjum i utrwala dobra opinia o konkursie. Są już uczestnicy, którzy startowali ponownie, po przejściu do gimnazjum. Robią konkursowi reklamę. Także w gimnazjum podstawowy impuls zachęcający do uczestnictwa dają szkolni poloniści, od ich zaangażowania zależy powodzenie konkursu i w SP, i w gimnazjum. Organizacyjny sukces i luksus warunków pobytu we Wrocławiu  ( po ubiegłorocznym, wymuszonym finansami obniżeniu standardu) znów zachwycił. Oby nie przyszło tym większe rozczarowanie, gdy trzeba będzie pogorszyć warunki w następnych edycjach. Pochwały dla tegorocznych tematów na szczeblu okręgowym powinni wziąć pod uwagę autorzy  zadań w następnych edycjach konkursu.  

Nauczyciele
  1. Właściwie wszystkie z sześciu celów konkursu, wymienione w ankiecie, uznano za właściwie realizowane, z nieznaczną przewaga nad pozostałymi celu „e” – „rozwijanie językowych uzdolnień uczniów. Za nieco słabiej realizowane  uznano cele „c” ( świadomość zróżnicowania stylistycznego języka na mówiony i pisany) oraz „d” (doskonalenie  ortografii i interpunkcji).
  2. Nie należy i nie trzeba niczego zmieniać w treściach konkursu. Może trochę większy nacisk przydałby się na walkę z wypaczeniami dzisiejszym  języku, w mediach i komunikatorach młodzieżowych; i na zrównoważenie formalnych zadań gramatycznych funkcjonalnością środków gramatycznych. Zadania przy tekstach oby lepiej uczyły czytania (analizy i interpretacji) tych tekstów, szczególnie poetyckich.
  3. Organizacja konkursu w ogólnym zarysie jest aprobowana. Pojedyncze głosy  nieśmiało postulują: jeszcze wydłużyć czas przygotowania opowiadania ustnego, wydłużyć czas pisania wypracowania, oceniać w opowiadaniu ustnym czas jego trwania ( w stos. do czasu regulaminowego), dowartościować punktowo opowiadanie, dowartościować punktowo wypracowanie, wszystkie trzy części pisemne jednakowo wartościować, wyłaniać osobnych laureatów – w  teście, w wypracowaniu, w opowiadaniu; corocznie uściślać zakres treści danej edycji konkursu. Trzech nauczycieli domagało się ilościowego uściślenia kryteriów oceny wypracowania –  ile punktów za ile błędów. ( Jest to chyba efekt nieholistycznych praktyk oceniania wypracowań w polskim systemie egzaminów szkolnych.)
  4. Pozaregulaminowych propozycji w zasadzie brakowało. Nauczyciele jakby zaufali mądrości organizatorów. Dominowały podziękowania, nieraz bardzo gorące. Pojedyncze głosy postulowały: więcej reklamy medialnej konkursowi, dawać wszystkim dyplomy uczestnictwa w rejonowych finałach, trochę rozładować zbyt intensywny piątek we Wrocławiu, wcześniej kończyć w sobotę, ze względu na daleką drogę powrotną na krańce Polski.
  5. Tylko dwu nauczycieli oświadczyło, że nie będzie organizować konkursu w przyszłym roku, nie motywując nijak decyzji.

Komentarz
I uczniowie, i ich nauczyciele – ze swoich punktów widzenia – są zgodni w pozytywnej opinii konkursu. Nauczyciele dobrze przyjęli eksperymentalne wprowadzenie do konkursu wypracowania (domagali się tego we wcześniejszych edycjach konkursu dla SP) oraz korygowania błędów w piśmie. Cele konkursu, poddane ocenie w ankiecie, zostały zaakceptowane chyba trochę na wyrost, bez głębszego zreflektowania. Trzeba by je, w następnych edycjach, jakoś inaczej zredagować, żeby wymuszały namysł.

Pod szczególną rozwagę
  • Doinwestować zadania z czytania (analizy i interpretacji) zadawanych tekstów, szczególnie poetyckich.
  • Zachować wypracowanie, doskonaląc jego holistyczne ocenianie.
  • Zachować wykrywanie i poprawianie błędów w tekście pisanym, ale zatrzymywać się na poziomie błędów oczywistych, a unikać pogranicza poprawności.
  • Zróżnicować treści i ustopniować trudności tematów opowiadań ustnych w SP, w gimnazjum i ew. w liceum.       
 
Opinie uczniów i nauczycieli szkół podstawowych o Konkursie Ojczyzny Polszczyzny – edycja 2011/12

Opinie zebrano po finale centralnym we Wrocławiu w maju 2012 roku. Narzędziem były ankiety pisemne w liczbie 29 od uczniów i 32 od nauczycieli oraz opiekunów. Wyniki omawiam w kolejności punktów zapisanych w obu ankietach.

Uczniowie
  1. W motywacjach udziału w konkursie, podobnie jak w poprzednich edycjach, dominuje chęć sprawdzenia się i zdobycia doświadczenia w rywalizacji z kolegami spoza szkoły, w Polsce. Ambicja „sportowego” powalczenia na niwie intelektualnej, nie tylko polonistycznej, wyraźnie się odzywa; nie tylko w polonistycznej, bo niejednokrotnie uczniowie przyznają, że próbują rywalizować także w innych przedmiotach. Bardzo dobrzy uczniowie w SP są wciąż jeszcze dość wszechstronni, uniwersalni, by nie rzec – renesansowi. Wąsko kierunkowe, polonistyczne zainteresowania i ambicje są wyraźnie rzadsze. Kilku uczniów wspomniało też o renomie konkursu, która ich zmobilizowała.  A jednego po prostu zachęciły atrakcyjne nagrody.
  2. Inspirowali i zachęcali uczniów nauczyciele, przeważnie poloniści, oraz rodzice, najczęściej matki, bywało,  że jednocześnie nauczycielki. Pięciu z ostentacją deklaruje, że nikt nie musiał ich zachęcać, wzięli udział sami z siebie. Jednego przyciągnął wielki prestiż konkursu.
  3. Spośród trzech etapów konkursu tylko jednemu uczniowi najbardziej przypadł do gustu etap szkolny, bo najmniej stresował, i jednemu – etap rejonowy, ze względu na ciekawe tematy opowiadania ustnego. Wszystkim innym najbardziej podobał się finał we Wrocławiu, a w nim kolejno: możliwość poznania nowych ciekawych ludzi z Polski i ze Lwowa, poznania pięknego Wrocławia i jego znakomitych ludzi ( prof. Miodek wymieniony osiem razy), mądre i ciekawe zajęcia towarzyszące, luksus zakwaterowania (hotel), dobra organizacja imprezy.
  4. Ponad połowa ankietowanych nie zgłasza żadnych propozycji zmian w konkursie, często dopisując jedynie pochwały. Czterech uczniów usunęłoby wypracowanie, trzech – etap ustny i trzech wydłużyłoby przygotowanie wypowiedzi. Sporadycznie narzekają na przeładowanie w programie i na zbyt duży udział frazeologii z zadaniach testu, chcieliby występować tylko przed jurorami i móc wybierać temat ustny, a nie losować. 
  5. Prawie nikt nie chce wydłużenia czasu trwania opowiadania.

Charakterystyczne cytaty:
  1. „Wzięłam udział w konkursie, ponieważ uwielbiam język polski”; „..ponieważ lubię wyzwania i chętnie sprawdzam to, ile wiem”: „ …ponieważ biorę udział we wszystkich tego typu wyzwaniach”; „chciałem się sprawdzić… wygrać!”;„ …również dobrze się wtedy bawić i miło spędzić czas w towarzystwie nowych osób”; „.ponieważ interesuję się humanistyką”:  „ponieważ spodobały mi się nagrody i mama mnie bardzo zachęcała”: „ bo w zeszłym roku też brałam udział i nie wygrałam, więc chciałam jeszcze raz spróbować i zaspokoić ambicję”;„…bo zgłosiła mnie moja nauczycielka”.
  2. „Zachęcała mnie nauczycielka j. polskiego, rodzice, koledzy’; „nauczycielka, która była u nas na stażu”; „…możliwość poznania pana Miodka”: „..babcia – ona uwielbia prof. Miodka”; „sam prestiż tego konkursu”; „sama chciałam wziąć udział, nikt mnie nie zachęcał.”
  3. Najbardziej podobał się etap ogólnopolski: „Ponieważ poznałam tu rówieśników z całego kraju i Ukrainy”; „… a ogólnie było wesoło”; „piękny hotel, ciekawe wykłady, nowi ludzi, nie zapominając o spotkaniu na żywo prof. Miodka”; „bardzo podobał mi się Wrocław”; „…mogłam obcować z luksusem”.
  4. „Nie zmieniałabym niczego.”; „…za wyborem [ nie losowaniem] tematu ustnego”; „bez stresującej widowni”; „zwiększyłabym odległość między opowiadającym a publicznością”; „aby mniej było związków frazeologicznych”; „aby nie było wypracowania tylko krótkie odpowiedzi otwarte”.
     
Nauczyciele
  1. Według nauczycieli konkurs najlepiej realizuje regulaminowe cele oznaczone w ankiecie literami b, a, e ; a nieco słabiej – d  oraz  c, f. (Nauczyciele nie dopisują uzasadnień, więc nie rozumiem dlaczego nisko oceniają doskonalenie praktycznych umiejętności językowych – cel d).
  2. Większość nie zmieniałaby niczego w treściach konkursu. Trochę zagadkowy jest postulat zmniejszenia liczby zadań z frazeologii; tłumaczy go częściowo jeden z zapisów: „nie wyjaśniać związków tylko ich używać”. Pojedyncze głosy proponują zróżnicować treści testów na poszczególnych etapach konkursu i utrudnić tematy wypowiedzi ustnych.
  3. Za organizację konkursu dominują pochwały, nieraz bardzo ekspresyjne. Pojawiły się jednak pojedynczo propozycje: uczniowie sami powinni sobie losować tematy ustne, rozluźnić  napięty program (dać trochę czasu wolnego), dowartościować punktami opowieść ustną.
  4. W pozaregulaminowych poradach pojawiły się następujące: wspomóc materialnie organizatorów etapu rejonowego, np. nagrodami dla zwycięzców, rozdawać testy nauczycielom, gdy uczniowie zaczną pisać, zdynamizować przebieg części ustnej, więcej warsztatów dla  uczniów, skończyć konkurs w trzecim dniu przed godz. 14., jeszcze i jeszcze nagłaśniać konkurs.
  5. Tylko jedna osoba chciałaby wydłużenia czasu trwania opowiadania ustnego.
  6. Prawie wszyscy deklarują udział następnej edycji konkursu.
     
Propozycje pod szczególną rozwagę:
  • Przemyśleć (to do autorów testów) krytyczne uwagi (nauczycieli i uczniów) dotyczące nadmiernej ilości i jakości zadań z frazeologii.
  • Doskonalić formułę wypracowania i kryteriów jego oceny ( połączenie oceniania holistycznego i punktowego).
  • Na poziomie szkoły podstawowej utrzymać opowiadanie ustne, ale na poziomach wyższych zróżnicować i zhierarchizować tematykę wypowiedzi ustnej.
  • Losowane ( i ew. wybierane) tematy wypowiedzi ustnych tak redagować, aby umożliwiały opowiadanie „historii” i nakłaniały do nawiązywania kontaktu przez opowiadacza ze słuchaczami.
  • Obligatoryjnie i wyraźnie doceniać (apel do jurorów etapu ustnego) moc przekonywania opowiadającego.
  • Utrzymać wysoki standard hotelowy i wartościowe nagrody dla zwycięzców oraz upominki dla wszystkich uczestników.
  • Może trochę rozluźnić harmonogram i wcześniej kończyć konkurs w dniu trzecim.
  • Zmodyfikować ankietę opiniującą dla nauczycieli w przyszłym roku, uwzględniając fakt, że będzie ona po raz któryś wypełniana przez te same osoby. Ankieta powinna „wymuszać” pogłębioną refleksję.

Portal EduqrsorPortal Eduqrsor
Organizator konkursu:
STOWARZYSZENIE
OJCZYZNY POLSZCZYZNY
Główni sponsorzy:
Sponsorzy:
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego


Patroni honorowi:


Patroni medialni:

kontakt | regulamin
Copyright Nowa Era 2013